บทที่ 42 ฉันขอโทษ…

"ไม่!!! หยุดนะ!!!"

และในจังหวะนั้น...

"ปัง!!!"

เสียงประตูเหล็กถูกถีบกระแทกเปิดออกอย่างแรง เสียงดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง ทำให้ไกรศักดิ์หยุดชะงัก พลันหันขวับไปมองที่ต้นเสียง ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะซีดเผือด

ร่างสูงของรามสูรยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมเข้มของเขาเต็มไปด้วยความโกรธจัด นัยน์ตาสีดำสนิทเปล่งประกายคว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ